Een beroerte is een medisch noodgeval dat wordt veroorzaakt door een gebrek aan bloedtoevoer naar de hersenen, met als gevolg schade aan de hersencellen of de dood ervan. Het is wereldwijd een van de belangrijkste doodsoorzaken en invaliditeitsoorzaken, waarbij jaarlijks ongeveer 80 miljoen mensen getroffen worden. Het is van cruciaal belang om onmiddellijk medische hulp in te roepen als u of iemand die u kent tekenen van een beroerte ervaart, zoals plotselinge gevoelloosheid of zwakte in het gezicht, de arm of het been, vooral aan één kant van het lichaam, verwarring, problemen met spreken of begrijpen. moeite met zien in één of beide ogen, en ernstige hoofdpijn zonder bekende oorzaak.
Het behandelen van een beroerte kan een uitdaging zijn en tijdrovend zijn. De meest gebruikelijke methode is trombolyse, waarbij intraveneuze toediening van stolselremmende medicijnen plaatsvindt om het bloedstolsel op te lossen dat de beroerte veroorzaakt. Trombolytische therapie heeft echter verschillende beperkingen, zoals een smal therapeutisch venster, bloedingsrisico en lage herkanalisatiepercentages bij occlusie van grote slagaders. Bovendien komen niet alle patiënten in aanmerking voor trombolyse, en bij sommige patiënten zijn mogelijk aanvullende interventies nodig, zoals mechanische trombectomie of decompressieve hemicraniectomie.
De intracraniale aspiratiekatheter is een nieuw apparaat dat een alternatieve of aanvullende methode biedt voor de behandeling van een beroerte. Het is een katheter die in de hersenen wordt ingebracht om het bloedstolsel dat de beroerte veroorzaakt, op te zuigen, alleen of in combinatie met trombolyse. Het is ontworpen om de occlusieplaats waar het stolsel zich bevindt te bereiken en deze met zuigkracht op te halen.
Een voordeel van een intracraniale aspiratiekatheter is de veelzijdigheid en compatibiliteit ervan met verschillende soorten stolsels en locaties. Het kan zowel trombus als embolus ophalen, zowel vers als georganiseerd, en kan worden gebruikt in combinatie met andere apparaten, zoals stent-retrievers en ballongeleide katheters. Het kan ook zowel voorste als achterste circulatieslagen behandelen, in tegenstelling tot sommige andere methoden die beperkt zijn tot bepaalde gebieden.
Een ander voordeel van een intracraniale aspiratiekatheter is de snellere en voorspelbaardere rekanalisatiesnelheid vergeleken met trombolyse. Uit een onderzoek bleek dat de gemiddelde tijd tussen lekke band en rekanalisatie ongeveer 24 minuten bedroeg, en dat het rekanalisatiepercentage 81,5 procent bedroeg, met een laag percentage symptomatische intracraniale bloedingen. Dit betekent dat patiënten met een beroerte een tijdige en effectieve behandeling kunnen krijgen, waardoor hun kansen op herstel worden vergroot en het risico op invaliditeit en overlijden wordt verminderd.
Een intracraniële stolselaspiratiekatheter is ook minder invasief dan andere methoden, zoals mechanische trombectomie of decompressieve hemicraniectomie. Het betreft slechts een kleine schedelopening, in plaats van een craniotomie of het inbrengen van een katheter met een grote diameter. Dit vermindert het risico op complicaties, zoals infectie, bloeding en hersenoedeem, en verkort het verblijf in het ziekenhuis en de hersteltijd.
Bovendien is de intracraniale aspiratiekatheter gebruiksvriendelijk en eenvoudig te bedienen, zelfs voor minder ervaren artsen. Het vereist geen gespecialiseerde training of vaardigheden en kan worden uitgevoerd in een katheterisatielaboratorium of een operatiekamer, afhankelijk van de beschikbaarheid en toegankelijkheid van middelen.
Concluderend is het trombusaspiratieapparaat een veelbelovend en innovatief apparaat voor de behandeling van beroertes. Het biedt verschillende voordelen ten opzichte van traditionele methoden, zoals veelzijdigheid, snellere herkanalisatie en minder invasiviteit. Het heeft ook enkele beperkingen en uitdagingen die verder moeten worden aangepakt en onderzocht. Het potentieel ervan om de uitkomsten en de kwaliteit van leven van patiënten met een beroerte te verbeteren valt echter niet te ontkennen, en het gebruik ervan moet worden aangemoedigd en ondersteund door zorgverleners, beleidsmakers en patiënten.